Chlorella is een krachtig voedingssupplement, maar je profiteert daar alleen van als de celwand op de juiste manier gebroken wordt. De celwand van Chlorella bestaat uit drie lagen en is nodig doordat onbewerkte Chlorella onverteerd door je lichaam zou gaan. Er zijn vijf methodes in gebruik om deze te breken.
1. De dynomill methode
In de jaren 70 de gangbare methode: kleine glazen of keramische balletjes vermalen de cellen. Hierbij gaat echter veel meer kapot dan alleen de celwand, waaronder de chloroplasten, mitochondriën en celkern, die samen een groot deel van de waardevolle Chlorella Growth Factor (CGF) vormen. De celwand zelf wordt te fijn vermalen om nog goed te functioneren, en er blijft restvervuiling van glasdeeltjes achter. Deze methode wordt nauwelijks nog gebruikt.
2. De ultrasonische methode
Trillingen vormen kleine belletjes die de celwand openscheuren (cavitatie). Goed voor de celwand, maar de celinhoud valt door de explosie grotendeels uiteen.
3. De vries-dooimethode
IJskristallen laten de cel van binnenuit uitzetten en breken. Ook hier gaan celkern, mitochondriën en chloroplasten grotendeels verloren.
4. De ultrakortegolfmethode
Vergelijkbaar met een magnetron: de celwand knapt open, maar de hitte denatureert ook eiwitten en vernietigt veel van de waardevolle inhoud. Deze methode is de goedkoopste en snelste, en wordt daarom nog veel gebruikt ondanks het mindere resultaat.
5. De pressure release methode
De meest moderne methode: Chlorella gaat in een fractie van een seconde van een lage naar een hoge druk en weer terug. De celwand scheurt open zonder te exploderen, waardoor de nutriënten beschikbaar komen en de zuiverende werking van de celwand behouden blijft. Ook oxidatie wordt hiermee beperkt, wat de houdbaarheid ten goede komt.
Kies bewust
Vraag bij het kopen van Chlorella altijd naar de gebruikte breekmethode: dat de celwand gebroken is, zegt op zich nog niets over de kwaliteit die overblijft. Taiwan Chlorella gebruikt de pressure release methode.
Chlorella die in kassen of gesloten tanks gekweekt wordt, zoals sommige Koreaanse en Duitse varianten, heeft vaak geen dikke celwand nodig omdat ze niet aan natuurlijk zonlicht blootgesteld wordt. Dat scheelt een productiestap, maar gaat doorgaans ook ten koste van het chlorofylgehalte.